weterynarz gdów

Nauka czystości szczeniaka

Problemem związanym z pojawieniem się szczeniaka w domu jest zanieczyszczanie przez niego mieszkania moczem i kałem. Naukę czystości należy rozpocząć jak najwcześniej. Aby ograniczyć straty związane z obecnością szczenięcia, najlepiej zwinąć dywan w pomieszczeniu, w którym będzie ono przebywać, i pomieszczenie to wyłożyć na kilka dni gazetami. W ciągu kilku dni szczeniak wybierze sobie jedną część pomieszczenia do załatwiania swoich potrzeb, dopiero wtedy z pozostałej części podłogi można usunąć gazety. W ciągu następnych dni redukujemy ilość gazet do jednej, pochłaniającej płyny gazety i umieszczamy ją w okolicy drzwi wyjściowych, aby w późniejszym czasie pies kojarzył załatwianie potrzeb z wyjściem z domu.

Szczeniak załatwia swoje potrzeby najczęściej po spaniu, a także po jedzeniu, wysiłku czy zabawie. Chęć oddania moczu lub kału szczeniak może sygnalizować niepokojem ruchowym i obwąchiwaniem podłogi. Jeśli więc piesek właśnie się przebudził, skończył jedzenie lub zabawę albo niespokojnie wierci się w miejscu i wącha podłogę, a znajduje się poza gazetą, to należy go podnieść spokojnie za skórę na karku i przenieść na gazetę.

Po każdorazowym wypróżnieniu się na gazecie, szczeniaka należy nagrodzić dobrym słowem, pogłaskaniem lub najlepiej dobrym kąskiem. W ten sposób przekazujemy mu informację, że takie zachowanie jest pożądane i korzystne dla niego (bo może wtedy dostanie nagrodę).

Karanie psa za zabrudzenie dywanu lub parkietu jest niewskazane i może przynieść odwrotny skutek, niż oczekujemy. Pies może wtedy bać się załatwiać w obecności właściciela i ze strachu przed karą, którą kojarzy nie z sikaniem na dywan, ale sikaniem w obecności właściciela, załatwiać swoje potrzeby np. za wersalką, gdzie nikt go nie widzi. Może się także zdarzyć, że pies boleśnie karany przez właściciela będzie się ze strachu posikiwał na jego widok. Efektem karania psa za niewłaściwe załatwianie się może być nerwica objawiająca się niemożnością oddawania przez psa kału i moczu w obecności właściciela, gdy właściciel trzyma psa na smyczy lub patrzy na psa.

Wystarczającym i zrozumiałym dla szczeniaka skarceniem jest chwycenie go za skórę na karku i podniesienie (za skórę) – nie jest to dla psa bolesne ani szkodliwe, ale pies czuje się upokorzony. Jeżeli chwycimy go za skórę w momencie sikania na dywan, przeniesiemy na gazetę, gdzie się załatwi, a później nagrodzimy dobrym kąskiem, to pies zrozumie, że niepożądane i niekorzystne jest sikanie na dywan, a pożądane i korzystne na gazetę. Chwytając za skórę przyłapanego na brudzeniu mieszkania szczeniaka, można go jednocześnie skarcić jakimś słowem, np. „fe” lub „be”. Po pewnym czasie pies skojarzy, że gdy upominamy go tym słowem, jego zachowanie się nam nie podoba.

Zdarza się, że szczeniak gryzie gazety na strzępy lub nie chce na nich przebywać. W takim wypadku gazety lepiej zastąpić starymi ścierkami bądź szmatami do podłogi. Po każdym zabrudzeniu należy je przepłukać; jeśli nadal będą brzydko pachnieć, to nie szkodzi – zapach odchodów zachęci szczeniaka do ponownego zanieczyszczenia ścierki/szmaty.

Gdy mija okres kwarantanny po szczepieniach i można już wychodzić na spacery, trzeba nauczyć psa załatwiania się poza domem. Ponieważ szczeniak jest już przyzwyczajony do załatwiania się na gazecie (lub szmacie), wychodząc z nim na spacer, zabieramy gazetę ze sobą. W wybranym przez siebie miejscu kładziemy ją na trawę, a pieska na gazetę. Gdy szczeniak zacznie wypróżniać się poza gazetą (najlepiej na trawę), możemy zrezygnować z zabierania gazet.

Atrakcyjnym miejscem do załatwiania potrzeb są dla szczeniaka takie miejsca, jak trawniki, drzewa, słupy. Wszędzie tam, gdzie załatwiają się inne psy – zapach odchodów pobudza je do zaznaczenia moczem swojej obecności. Spacer powinien trwać przynajmniej tak długo, aż pies załatwi swoje potrzeby. Gdy szczeniak wypróżni się (na gazecie lub bezpośrednio na trawie) nagradzamy go dobrym słowem, pogłaskaniem lub najlepiej dobrym kąskiem.

Jeżeli piesek zaczął załatwiać swoje potrzeby poza domem, utrzymuje mocz i kał przez czas naszej nieobecności w domu – przestajemy rozkładać na podłodze gazety (ścierki). Ze szczeniakiem należy wychodzić często, początkowo nawet co godzinę, wtedy łatwiej będzie mu powstrzymać się od wypróżniania w domu. Nie wolno lekceważyć oznak ze strony psa, że potrzebuje wyjść. Należy go wyprowadzić zawsze, gdy się obudzi, a także gdy się niespokojnie kręci przy drzwiach i szuka gazety. Kilkumiesięcznego szczeniaka należy wyprowadzać 5-6 razy dziennie, dorosłego psa przynajmniej 3 razy dziennie.

Przetrzymywanie w domu psa z pełnym pęcherzem prowadzi do chorób pęcherza moczowego, np. zapalenia pęcherza moczowego czy kamieni w pęcherzu moczowym. Jeżeli dysponujemy ogrodem, gdzie nie przychodzą inne psy, możemy od początku uczyć szczeniaka wypróżniać się poza mieszkaniem Trzeba pamiętać, że po każdej drzemce psa, po każdym jego posiłku, po aktywnej zabawie, gdy jest niespokojny oraz gdy przez dłuższy czas nie wypróżniał się, trzeba go wypuścić albo wynieść do ogrodu. Jeżeli po przyjściu ze spaceru szczeniak ustawia się do sikania, należy wziąć go za skórę na karku, skarcić słowem „fe” i wynieść na pole. Jeśli tam poprawnie się wypróżni – nagrodzić smacznym kąskiem.


 

Jak opiekować się szczeniakiem?

Schemat szczepień
i odrobaczeń szczeniaka

--------------------------

Żywienie szczeniaka
--------------------------

Nauka czystości szczeniaka



Jak opiekować się
kociakiem?

Schemat szczepień
i odrobaczeń kociaka

--------------------------

Żywienie kociaka